Eerste praktijkreactie op Conditiebalans
Condition Gap, materialiteit en institutioneel geheugen
Gerben Kalkman las het manuscript vanuit zijn werk rond het IJsselmeergebied.
Onderstaande tekst is zijn persoonlijke praktijkreactie vanuit zijn werk in het IJsselmeergebied en geen formeel standpunt van Coalitie Blauwe Hart Natuurlijk.
“Het creëren van institutioneel geheugen is misschien wel het sterkste element van het boek.”
In zijn praktijk rond het IJsselmeergebied herkent Kalkman in de Condition Gap een terugkerend bestuurlijk probleem. Niet zozeer kennis of informatie ontbreekt, maar dragende condities krijgen onvoldoende structureel een plaats in bestuurlijke waarneming en afweging. Waterkwaliteit, biodiversiteit, peilbeheer, ecologische draagkracht en klimaatontwikkeling worden vaak als afzonderlijke dossiers behandeld, waardoor het zicht op het systeem als geheel verloren kan gaan.
Hij ziet daarom een sterke verbinding met de Conditionsheet. Vooral het onderscheid tussen zichtbaar maken en normeren spreekt hem aan: de Conditionsheet hoeft niet voor te schrijven wat een bestuur moet besluiten, maar kan ervoor zorgen dat een dragende conditie niet telkens opnieuw van de bestuurlijke agenda verdwijnt.
Materialiteit eerst
Een belangrijk aandachtspunt is volgens Kalkman materialiteit. De Conditionsheet mag geen verzameling van steeds meer indicatoren worden. De vernieuwing zit juist in het gezamenlijk bepalen welke condities zo dragend zijn voor maatschappelijke opdracht en continuïteit dat hun ontwikkeling structureel moet worden gevolgd.
Van toestand naar ontwikkeling
Voor het IJsselmeergebied ziet hij concrete mogelijkheden rond onder meer ecologische draagkracht, waterkwaliteit, natuurlijke peildynamiek, onderwaternatuur en oever- en moeraszones. Daarbij zou niet alleen de toestand, maar vooral de ontwikkeling door de tijd bestuurlijk zichtbaar moeten blijven.
Klein beginnen
Zijn advies is klein te beginnen, de Conditionsheet eerst in een concrete bestuurspraktijk toe te passen en vanuit ervaring verder te institutionaliseren. Daarbij waardeert hij dat het concept een brug kan slaan tussen ecologie en bestuur zonder natuur eerst tot economische waarde te reduceren.
“Ik vind het een scherpe en bruikbare bestuurlijke gedachte, vooral door de combinatie van materialiteit, terugkerende waarneming en institutioneel geheugen. Ik zie dan ook duidelijke mogelijkheden om deze denklijn in het werk rond het Blauwe Hart te gebruiken.”
Gerben Kalkman
programmamanager Coalitie Blauwe Hart Natuurlijk
Kern van de ordening
De Conditionsheet geeft een dragende conditie een stem.
De Conditiebalans geeft die stem een plaats op gelijke hoogte met de financiële balans.